Helgin fór þessvegna í það að sveitast soldið. Mamma gaf okkur grillkjöt sem var æðislegt, pabbi var búinn að græja heita pottinn og búa til stjörnubjartan himinn þegar við renndum í hlað, amma var búin að baka köku og spelt brauð, afi bauð okkur til messu þar sem hann var að syngja með kórnum (við að vísu höfðum ekki tíma til að þiggja það).


Við keyrðum um ýmsar slóðir þarna í kring og skoðuðum umhverfi sem leið manns liggur ekki alltaf um. Við reyndum að keyra upp að Laugardalsvöllum en snérum við eftir 52 metra vegna ófærðar. Við keyrðum um hjólhýsahverfið á Laugarvatni þar sem nánast engu munaði að okkur tækist að læsa okkur inni í. Það hefði verið skemmtilega vandræðaleg. Við hittum hund sem var rosalega feitur, stuttu seinna var hann aðeins minna feitur og með einn hvolp, stuttu seinna var hann ennþá minni feitur og með 9 pínulitla (með einu t) hvolpa hjá sér. Sennilega eitt af því sem mér finnst skemmtilegast við sveitina, að líf skapast og verður til svo oft þarna. Ekkert smá gaman að halda á svona pínulittlum hvolp sem hvorki heyrir né sér, en ratar alltaf beint á spenann.

Við skoðuðum líka kirkjuna í Miðdal sem mér finnst alltaf soldið vænt um, hún er svo lítil og persónuleg einhvernveginn, auk þess á ég auðvitað margar sterkar minningar þaðan, góðar og erfiðar. Ég dró Hrund með í göngutúr upp bæjargilið þar sem virtist skemmtilegt að ganga í, þar við komumst mjög fljótlega að því að það er bara vonlaust að ætla sér að rölta uppeftir því, þannig við einfaldlega slepptum því. Það var svosem í anda helgarinnar, við gerðum það sem við vildum og eins og okkur hentaði..... æðislegt !

Ég mæli allavega með því að fara út á eftir að sleikja ís og láta sólina sleikja ykkur á meðan. Njótið dagsins og eins og einhver sagði áðan, verið awesome !

kv, Óskar-sem-hlakkar-orðið-ofsalega-til-sól-og-sumars

Á þessu ferðalagi mínu fór ég á rölt um Ægissíðuna, sólin var að setjast, ungir krakkar léku sér í fjörunni, tveir skokkarar mættust á stígnum, ég stóð þarna með myndavél og annar strákur stutt frá með sama apparat í höndunum. Allt í einu sé ég svona 60-70 ára gamla konu í krumpu-skíða-kulda-galla arka í áttina til mín. Hún spurði mig, þar sem ég stóð á klettagarðinum við ströndina hvort ég væri að skoða seli. Nei sagði ég, en fékk þá samt fyrirlestur um að þeir væru eiginlega hættir að vera þarna og það væri mikið auðveldara að finna þá á Seltjarnarnesinu. Ég var ennþá í því verkefni að reyna að týna mér þannig ég svaraði þurrt og leiðinlega, ég beið eftir að hún myndi þagna, fara, og leyfa mér að upplifa þokudaginn sem var búinn að tæla mig út í göngutúr. Það gerðist hinsvegar ekki, ég fékk fyrirlestur um hitt og þetta. Það endaði með því að ég arkaði bara í burtu, það dugaði hinsvegar ekki heldur ! Konan elti mig þar til ég einfaldlega settist upp í bíl... Ég beið þar til hún var farin og rölti aftur niður að sjó, hverskonar fólk skilur ekki að stundum vill maður spjalla við sjóin, en ekki ókunnugt fólk ....

Eins og allir sem þekkja mig vel vita, þá á ég tvær sveitir stutt frá Reykjavík og ég veit sko algjörlega hvernig á að nýta sér það. Snjór og heiðskýr himinn er líka ekkert til að skemma fyrir. Kuldinn undanfarið og snjórinn vakti í mér myndavélabakteríuna sem dottar stundum yfir vetrartímann.

Bubbi Morthens er án vafa kóngurinn, en í hvaða ævintýri verður seint svarað... Á leið minni heim úr fótbolta ákvað ég að slappa af og setti útvarpið yfir á rás 2. Mér krossbregður við að heyra umræðurnar, þar voru tveir menn að rífast. Annar var útvarpsmaður og hinn var hlustandi sem hringdi inn og vildi vita af hverju útvarpsmaðurinn hafði ákveðið að skipta úr Range Rover og yfir á Land Cruiser. Ekki stóð á svari útvarpsmannsins; "Þér kemur það bara ekki rassgat við!"


Það fór ekki framhjá neinum að það var kóngurinn sem var í útvarpinu, og enn einu sinni var verið að bera það upp á hann að vera sellát. Mér fannst það að vísu frekar hart, hann eins og aðrir hafa víst rétt til að skipta á milli bílategunda eins og aðrir.

En eins og ég sagði þá er þetta ekki í eina skipti sem Bubbi er kallaður sellát. Það fór fyrir brjóstið á einhverjum að hann lét Glitni og Vodafone bjóða upp á afmælistónleikana sína ...

Mér fannst það svosem bara allt í lagi og vel skiljanlegt, alltaf þarf einhver að borga brúsann margumtalaða.

Enn fleiri misstu síðan áhuga sinn á Bubba þegar hann seldi alla sína tónlist til Sjóvá. "Hann seldi sig sem listamann" sögðu margir. "Hann er sellát" sagði fólk. "Ég er búinn að missa álit á honum" sögðu menn og konur.

En ég fyrirgaf honum þetta, allir þurfa jú að hafa í sig og á, ekki satt ?

Ég vil því teljast einn af þeim sem hafa verið frekar umburðarlindir gagnvart kónginum. Ég hoppaði ekki upp til handa og fóta og sagði hann vera selja sig.

Hinsvegar ef við snúum okkur aftur að þessum magnaða útvarpsþætti á Rás2 nú rétt áðan, þá kvaddi kóngurinn faglega. Óskaði landsmönnum alls hins besta, hvatti þá til að hlusta næst og endaði á því að kveðja með nafni. Síðan tekur hann upp á því að spila lag með sjálfum sér sem var þá síðasta lag fyrir miðnæturfréttir!

Núna finnst mér Bubbi vera sellát.....

Videokvöld coming up, who's with me ?

Það er ekki nema einu sinni á ári sem jólin koma. Mörgum finnst að þau ættu að vísu að koma mikið oftar, helst á hverjum degi. En ef svo væri, þá yrðu þau bara svo venjuleg. Þau myndu bara verða eins og hver annar vinnudagur eða dagur í skólanum. Það versta er að þau myndu missa allan þann töframátt sem þau búa yfir.

Eins og allir vita snúast jólin um mikið fleira en bara að fá pakka. Þau snúast um að njóta þess að vera til og vera góð við hvert annað. Þau snúast um að gleðja fólk í kringum sig og upplifa töfrana. Um að hugsa til þeirra sem maður fær ekki að hitta og njóta þess að hitta alla hina.

Þess vegna er það einmitt á jólunum sem fjölskyldur hittast í gríðarlega matarmiklum jólaboðum. Slíkar eru kökurnar og magnið af gómsætum mat að ætla mætti að vonir stæðu til um kraftaverk. Það er nefnilega stundum engu líkara en að borið sé á borð fyrir alla fjölskylduna, þrátt fyrir að sumir séu farnir til annarra heima og aðrir til annarra landa. Enda er bara ósköp eðlilegt að hugsa þannig, því jólin eru nú tíminn þar sem allir koma saman. Afar og ömmur eru sótt á elliheimið og svo kemur Guðrún frænka aldrei í heimsókn nema um jólin. En það er svosem allt í lagi, því hún er bæði skrýtin og eiginlega soldið leiðinleg. Samt væri eitthvað svo óhugsandi að halda jól án hennar. Hann er magnaður þessi kraftur jólanna til að sameina okkur öll.

En það eru ekki bara venjulegar manneskjufjölskyldur sem hittast á jólunum og njóta töfranna sem þau búa yfir. Jólin eru eini tíminn þar sem tímamælarnir hittast. Þér finnst þetta kannski hljóma eins og furðulegt orð yfir klukkur eða dagatöl, en það er rangt. Tímamælarnir eru stór fjölskylda, virt og valdamikil, en þetta er auðvitað ekkert venjulegt fólk. Gamla gráhærða Eilífðin er elst í fjölskyldunni en nýjasti meðlimurinn er litla Augnablik sem er algjör dúlla. Þar að auki er hellingur af frændum og frænkum, systkinum og foreldrum. Skuggi og Sunna eru einmitt systkini og rífast oft ansi mikið. Það er kannski algengt að systkini rífist smá, en þau rífast svo mikið að þau geta eiginlega ekki verið saman í herbergi, aldrei! Nema um jólin. Foreldrar Skugga og Sunnu eru Dagur og Nótt. Það er alveg makalaust hvað þau eru dugleg alltaf. Skipta verkum vel á milli sín og eru alltaf úti um allt. Þau voru eiginlega allt of dugleg og hættu alveg að sjá hvort annað. Nema um jólin auðvitað, en þau koma nú bara einu sinni á ári. Þau ákváðu því að hætta að búa saman. Sunna býr með Degi pabba sínum á meðan Skuggi býr hjá mömmu sinni, Nótt. Þannig hefur það verið í mörg þúsund ár. Og í mörg þúsund ár hafa þau aldrei hist, nema bara um jólin.

Það var einmitt um jólin þegar allir tímamælarnir voru saman komnir heima hjá árstíðunum, en þær voru þær einu sem áttu nógu stórt hús fyrir alla fjölskylduna. Það var rosalega mikill erill í húsinu. Klukkan var orðin tvö og ennþá átti eftir að gera margt tilbúið svo jólin gætu komið. Klukkutími og Ár sáu um að fylla skálar af jólanamminu. Febrúar litli og Vetur voru að raða skónum við útidyrahurðina. Dágóð Stund og Árið gamla stóðu vaktina í eldhúsinu og svo mætti lengi telja. Allir höfðu sitt mikilvæga hlutverk og voru í óða önn að gera allt tilbúið fyrir jólin. Það er að segja allir nema Skuggi litli. Það er nefnilega soldið fyndið að hann Skuggi var stundum stór strákur, en stundum var hann líka ofsalega lítill. Á þessum tíma og í kringum jólin var hann venjulega mjög stór og duglegur, en einmitt þennan aðfangadag var hann með lítið hjarta. Hann sat aleinn inni í stofu við jólatréð og grét. Hann passaði sig að enginn myndi sjá það og vildi helst bara fá að vera í friði. Sunna, systir hans, hafði samt það hlutverk að fara inn í stofu og kveikja á jólakveðjunum í útvarpinu og þegar hún gerði það, þá sá hún hvar Skuggi sat grátandi.

Alla aðra daga hafði hún hlegið og gert grín að honum sem hefði endað í rifrildi og slagsmálum, því eins og þið munið geta þau venjulega aldrei verið í sama herbergi. En þetta var ekkert venjulegur dagur, það voru að koma jól. Sunna settist hjá Skugga og spurði hann af hverju hann væri að gráta. Skuggi vissi alveg að innst inni var Sunna besta systir hans í heiminum. Reyndar vissi hann að hún væri eina systir hans, en það var aukaatriði, hún var best. Hann sagði henni þess vegna hvað var að hrjá hann. Í raun og veru var ekkert að. Hann hafði ekki meitt sig og það hafði enginn verið vondur við hann, heldur var hann bara soldið sár. Hann hafði nefnilega heyrt alla tala um hvað Árið hefði verið yndislegt. Hvað fólk elskaði Desember. Að allir væru að reyna að njóta Augnabliks og hvað það sæi lítið af Degi. Hann heyrði fólkið tala um hvað það vildi óska þess að Vorið færi að láta sjá sig aftur og Sumarið. En verst fannst honum samt að heyra að fólk þyldi ekki allt þetta myrkur. Hvað það væri ógeðslegt og hvað allir væru fegnir því að það færi brátt að minnka. En fyrir ykkur sem ekki vitið, þá eru Skuggi og mamma hans, Nótt, stundum kölluð myrkur. Skuggi sagði Sunnu frá því að honum liði soldið illa því engum virtist líka vel við hann, enginn vildi hafa hann nærri og allir vildu helst óska að hann væri ekki til. Það er nú bara skiljanlegt að Skuggi hafi sest niður og grátið smá fyrst honum leið svona, og það á sjálfan aðfangadag með jólin á næsta leyti.

Þar sem Sunna sat hjá Skugga tók hún fast utan um hann, faðmaði af öllu afli og sagði honum svo að án hans væru allir fátækari. Hún benti honum á að þótt fólk væri úti að leika sér og ferðast á daginn, þá nýtti það myrka nóttina til að fara í ferðalög með Óla Lokbrá, ferðalög sem ættu sér engin takmörk og engar reglur. Ferðalög þar sem sjálft ímyndunaraflið fengi að ráða öllu. Sunna benti honum líka á að þegar mesta myrkrið væri úti, þá söfnuðust fjölskyldumeðlimir saman til að hlýja hver öðrum. Það væru mikið fleiri sem kúrðu saman í myrkrinu en þegar sólin skini. Hún útskýrði svo fyrir Skugga að stjörnurnar sæjust ekki á daginn, en þegar allt yrði svart væri eins og heimsins fegursta listaverk hefði verið málað á himininn. Þegar sýningin virkilega hæfist mætti svo sjá norðurljós og jafnvel stjörnuhröp! Skugga var farið að líða aðeins betur en hélt áfram að snökta. Sunna minntist því næst á kertaljósið: „Að degi til er kertaljós ekkert annað en vaxklumpur með þræði í gegn sem logar. En í mesta skammdeginu er kertaljósið farið að veita hlýju og yl. Það gefur birtu og kveikir von. Það eignast gríðarlega sterkan töframátt; svo sterkan að það er ekki hægt að útskýra hann með orðum“. Skugga var farið að lítast vel á þessar útskýringar og ábendingar og benti síðan sjálfur á að jólatrén væru líka miklu fallegri í myrkrinu. Sunna var sammála því og sagði honum að lokum að án myrkurs myndi ekki nokkur maður geta notið sólarinnar í lífinu, rétt eins og enginn myndi njóta jólanna ef þau væru á hverjum degi.

Fyrr en varði hringdu kirkjuklukkurnar í útvarpinu og jólin gengu í garð.

Óskar Páll Elfarsson
11. des. 2008

Ég er líka búinn að vera að dunda mér soldið að mynda á nýjan leik, enda vilja allir fá jólakortamyndir af krökkunum sínum. Enn er möguleiki að troða inn einhverjum tökum ef áhugi er fyrir hendi. Með þeirra sem kíktu í heimsókn í stúdíóið var Aldís Elfa, littla skvísan hennar systu. Það er nú ekkert leiðinlegt að fá svona kríli í heimsókn.